|
Beste abonnee,
Mijn privé leven is
onder andere opgeschud door een ingrijpende verbouwing.
Bij het gesjouw met dozen en oud werk dat thuis lag opgeslagen
kwam ik een schilderijtje tegen dat een tijdje op mijn kamer in
m’n ouderlijk huis heeft gehangen.
Ik moet een jaar of 16-17 geweest zijn.
Een nog geketende en ook afgehakte voet met kalknagels (ik
voorzag mijn vooruitziende blik toen al).
“De bevrijding”staat er ook nog als titel onder, afgebrokkelde
klassieke zuil erbij à la Willink en ik hoor een deprimerend The
Cure nummertje nog op de achtergrond.
Het ziet er naar uit dat we in sommige opzichten nooit verlost
worden van bepaalde thema’s.
Vorig jaar ben ik begonnen met onthoofdingen, enkele losse
vingers zaten al in de zending en pas nog voor de grote
opruiming dacht ik over een serie losse voeten.
Mijn voetproblemen
zijn legendarisch. Tientallen blauwe en afgevallen nagels hebben
ze al verwerkt.
De wiskundige regelmaat van ijkpunten van wratten dat zich aan
de onderkant van de voeten heeft ontwikkeld doet vermoeden dat
God zelf hier een handje heeft meegeholpen.
Eén keer per jaar wordt mij een gang naar de pedicure gegund.
En dáár gunnen ze mij steeds weer een verse stagiaire die haar
tanden erin mag zetten.
Dat komt natuurlijk omdat ik zoveel geduld met hen heb.
Als er voor een behandeling een uur staat kan ik hen er gerust
twee uur over laten doen.
Ik eis wel dat ze een mondkapje voor doet. Die zever in de
mondhoeken hoef ik niet perse te zien en stel je voor dat ze dat
van die tanden al te letterlijk gaan nemen.
Ik heb maar één paar voeten, daar moet je zuinig op zijn.
Niemand zit op nòg meer gehandicapten te wachten, laten we daar
dan ook maar eens eerlijk in zijn.
Die gehandicapten zitten wat dat betreft in hetzelfde schuitje
als kunstenaars.
De etsjes in deze
zending hebben behalve een degelijke grond in mijn diepe dalen
ook een stevige verankering in de kunstgeschiedenis. Zoals u
gewend bent.
Met name Duitse kunstenaars als Adolph von Menzel (Realisme, 19e
eeuw), afbeelding 1 en later Georg Baselitz ( ),
afbeelding 2.
Zij hebben bijna onovertroffen werkjes over voeten gemaakt.
    
En als we het dan
toch hebben over mooie voeten of voeten die als iconen in het
geheugen gegrift staan in de kunstgeschiedenis,
dan haal ik ook Rembrandt, Grünewald en Magritte erbij, maar bij
hen is het een detail, geen geïsoleerd onderwerp
Ik wil het niet alleen op de verbouwing afschuiven dat er naar
mijn zin dit jaar weinig geproduceerd is dat je kunst kunt
noemen.
Feit is nu dat ik besloten heb om in de maand dat we de winter
induiken ik daarbij mijn atelier induik en er nauwelijks nog
uitkom.
Dat is wel eenzaam op
momenten.
En op die momenten realiseerde ik mij dat lezen, en eigenlijk
alle kunst, theoretisch kan helpen bij omgaan met eenzaamheid.
Geen groot nieuws, want ik realiseerde mij dat ik dat altijd al
realiseerde trouwens.
En ook dat het bij kunst in wezen alléén maar gaat om contact,
in welke hoedanigheid dan ook. Het besef van aanwezigheid, het
liefst menselijk.
Ik lees nauwelijks, en als ik lees dan hoop ik op een boek
waarin je het gevoel hebt dat de schrijver persoonlijk tegen jou
aan loopt te leuteren.
Herman, waar ben je als men je nodig heeft?
Ik beweer niet dat
iedereen die veel en graag leest in feite eenzaam is.
Nou , eigenlijk wel. Maar daarom is het nog niet verwerpelijk of
iets om op neer te kijken.
Misschien toch wel de reden waarom ik er nooit aan toe kwam.
Niet eenzaam genoeg.
Schrijven da’s pas zielig.
Niet eens een roman of novelle of kleine column,
nee een begeleidend tekstje, een bijzaak bij ander drukwerk.
Niets is geruststellender en hoopgevender dan iemand die er
erger aan toe is dan jijzelf en het weet te redden.
Als abonnementhouder bent u in wezen mijn redding. Ik heb zin in
complimenten uitdelen vandaag.
Kijk voor u het weet staat u met mij naar de tenen te kijken
alleen om het zicht op de ravijn eronder te vermijden.
Bijgaand stuur ik u
de drukken:
“Down Under”, droge
naald, een voet als voorstelling
“Think Twice”, twee kleine droge naaldjes op één vel, twee losse
tenen als voorstelling,
Twee houtsneden, zelfportretjes, dit keer zijn ze vernoemd naar
een gevoel.
En een foto, “Processing”, een verhalende impressie van
verbouwingsperikelen.
Het drieluik van de ramen, de was voor en achter in het beeld,
de ladder, het ochtendlicht, de overeenkomstige lijn van
begroeiing en aangetaste muur, de uitsnede die een insnede is,
het terloopse kleurgebruik, enfin ik hoef het u allemaal niet
meer uit te leggen.
Het is inmiddels al
een eind in 2011 en het komt mij voor dat het anders zou moeten
met het grafiekabonnement.
Het abonnement is een begrip dat aan de naam Legel is verbonden.
Ik heb de internetnaam Garfiekabonnement.nl natuurlijk in bezit
en het zal ongetwijfeld in voortbestaan maar dan wel in een
andere vorm.
Zodra er meer over bekend is zal ik de wereld en allereerst mijn
abonnees van het laatste uur hierover informeren.
Ik moet het even laten bezinken.
Hartelijk bedankt
voor deelname aan het abonnement door de jaren heen. Het
betekende voor mij stiekem toch een grote steun in de rug. Een
beetje financieel en vooral mentaal.
Ik hoop dat ik u binnenkort weer kan verrassen met een nieuw
concept voor een abonnement.
Ondertussen probeer
ik onnavolgbaar te zijn op de website
www.legel.nl
Lang leve hen die
zich echt durven geven.
|
